Człowiek od tysiącleci korzystał z dobrodziejstw miodu, a początki jego zbierania sięgają prymitywnych czasów, kiedy ludzie prowadzili tryb życia oparty na zbieractwie. Malowidła na ścianach jaskiń w Walencji, datowane na 15–20 tysięcy lat temu, przedstawiają sceny pozyskiwania miodu, co świadczy o jego znaczeniu dla ówczesnych społeczności.
Pierwsze pisemne ślady dotyczące miodu odnaleziono na ścianach egipskich świątyń i grobowców, a także na papirusach. W starożytnym Egipcie tradycyjny miód był niezwykle cenionym produktem i składano go w ofierze bogom jako symbol najwyższego szacunku. Z tego powodu w jednej z egipskich piramid odnaleziono nienaruszony miód sprzed 3 tysięcy lat, który, dzięki odpowiedniemu przechowywaniu – zabezpieczony woskiem i utrzymywany w stabilnej temperaturze – przetrwał do dzisiejszych czasów.
Trwałość miodu wynika z dwóch kluczowych czynników: niskiej wilgotności oraz chłodnej temperatury przechowywania. Gdy miód jest chroniony przed wilgocią i utrzymywany w niskiej temperaturze, zachowuje swoje właściwości przez wieki, co pokazuje przypadek egipskiego znaleziska. Jednak nieodpowiednie warunki, takie jak wysoka temperatura czy nadmiar wilgoci, mogą negatywnie wpłynąć na jego jakość.
Pierwsze kroki w kierunku hodowli pszczół miały miejsce w formie bartnictwa, czyli pozyskiwania miodu z dzikich gniazd w żywych drzewach. Wzmianki o bartnictwie pojawiają się już w pismach greckiego filozofa Priskusa z 448 roku. W Polsce najstarsze dokumenty bartnicze pochodzą z 1401 roku, wydane przez księcia Janusza II. Kolejne dwa stulecia przyniosły rozwój gospodarki pasiecznej, która umożliwiła bardziej zorganizowaną i efektywną hodowlę pszczół.
Historia miodu jest pełna symboliki i fascynujących odkryć. Od starożytnych ofiar dla bogów po nowoczesne metody hodowli, miód towarzyszy człowiekowi od zarania dziejów, dostarczając zarówno wartości odżywczych, jak i kulturowych.